Bij het verschijnen van het vorige clubblad moesten wij in de wintercompetitie van de KNLTB nog één wedstrijd spelen, en we weten allemaal dat je pas mag juichen als de laatste bal gespeeld is. Omdat wij te laat waren met inschrijven voor de najaarscompetitie besloten we maar om voor de wintercompetitie te gaan, maar het was koud, heel koud en heel erg nat.

Toen op een zondag het regenwater er met bakken uit viel, besloten wij met onze tegenstanders toch te spelen alsof er niets aan de hand was. Jesse stond hierdoor ruim twee uur als een verzopen katje haar singel partij te spelen, maar won! Ook Marion wist ondanks al dat hemelwater met haar vaste spel de punten binnen te halen, en Rogier en Ge, die hun spel altijd gekscherend "briljant" noemen, wonnen wederom met gemak. Deze twee heren hebben overigens de hele wintercompetitie alle herendubbels gewonnen. (Achteraf zagen we op de site dat al de andere teams in de poule de wedstrijden op deze zondag hadden afgelast.)

Het ging goed, zo goed dat we elke week met winst van de tennisbaan stapten. We stonden dan ook al snel bovenaan, maar toch op de hielen gezeten door het tennisteam van de Maaspoort. De laatste wedstrijd moesten we dan ook met 3-2 winnen, wilden we zeker zijn van de kampioenstitel. We sloten af op de Schutskamp waar het toch spannend werd, want we verloren de eerste 2 wedstrijden. We bleven rustig en mede door het alom bekende coachen van Jesse wonnen we toch uiteindelijk met 3-2. Dus kampioen!

Op de captainsavond voor de voorjaarscompetitie, kreeg ik als captain van het team, van Joost Bonants 5 trofeetjes uitgereikt, wat heel attent van hem was. Hieronder staan dan deze kanjers, zodat niemand meer aan mij hoeft te vragen, wie zijn toch die Ge, Marion, Jesse en Rogier waar jij mee tennist.

Trotse teamcaptain Betsy