Droevig nieuws - Theo Huisman overleden

Droevig nieuws: Theo Huisman is op 16 januari 2026 overleden.
Theo was een TV Oosterplas-icoon, maar natuurlijk bovenal een lieve (schoon)vader voor Jolanda en Cedric en zoon Theo - en een lieve man van zijn Marie.

“Iedereen had het erg goed naar de zin. Achter de bar zwaaide Theo Huisman als vanouds vakkundig de scepter: hij begeleidde vijf studenten van het Pierson-VWO en deed dat met verve. De studenten bedienden de relaxende tennissers als volleerd horecapersoneel.” Uit mijn verslagje van het Lentekriebeltoernooi in 2007.

Typisch Theo: er was een bardienst nodig en nog voordat we belangstellenden konden peilen, meldde Theo zich enthousiast. Die dag hadden we vijf studenten geregeld om hun stage te lopen en zij hebben vermoedelijk de leerzaamste dag uit hun leven gehad. Met zijn jaaaarenlange ervaring bij de Barcommisie, als bardienst en als consument was Theo de aangewezen man om deze jonge mensen met militaire precisie, met een kwinkslag maar zeer kundig een middagje bardienst-les te geven. Moe maar voldaan over wat ze geleerd hadden, keerden ze huiswaarts.

Toen Rensenbrink de bal tegen de paal schoot in de WK-finale in Argentinië en “You’re the one that I want” uit Grease vlak voor de zomervakantie op alle radio’s te horen was, werd Theo lid van TV Oosterplas. In 2018 was Theo dus 40 jaar bij de club. En waar Koot zelden zonder Bie wordt genoemd, was Theo onafscheidelijk verbonden met zijn Marie. Vele uren hebben ze samen doorgebracht op onze club, zowel op de banen als daarnaast, op het terras en in het clubhuis. 

Als ik vrijdag om 11 uur ging tennissen, zaten ze met het gezellige seniorengroepje met onder anderen Annie, El, Jan, José, Katrien al na te borrelen van de dubbels die ze om 9 uur waren begonnen. En als ik dan ’s middags even voor zessen weer ging tennissen, zaten ze er nog. Next level borrelen. 🙌

Op de baan vond ik Theo een bezienswaardigheid: hoe hij in zijn jonge jaren als een hinde over de baan moet hebben gerend, heb ik helaas nooit mogen zien. Maar hoe hij tot ver in de zeventig, uit stilstand, nog heel veel ballen gefühlvoll (drop)volleyend precies daar legde waar hij ze hebben wilde, staat in mijn geheugen gegrift. In het begin moest ik als voorzitter even wennen aan Theo’s Bossche directheid, maar al snel voelde ik dat alles uit zijn hart kwam en dat dit een geweldige kracht was, trouw en betrokken, waarop je kon bouwen.

Dat het leven soms te waar is om mooi te zijn, ondervonden Theo en Marie in 1983, toen ze zoon Theo, broer van Jolanda, verloren na een ongeval. En in oktober is het alweer zes jaar geleden dat zijn Marie overleed. Hij heeft het leven zonder haar toch nog mooi ingekleurd, ook dankzij de lieve zorg van Jolanda en Cédric.

Lieve Jolanda en Cédric, (tennis)vrienden en nabestaanden: heel veel sterkte met het verwerken van dit verdriet en het grote gemis.

Namens het bestuur,
Eric Nouwens